Gokverslaving

Blijf je verhaal vertellen en zoek je lotgenoten op

‘Het eerste bezoek aan AGOG was het begin van mijn redding. De mensen daar weten waarover ze praten. Zij bieden je inzicht in je blinde vlekken en illusies. Bij AGOG houd je niemand voor de gek, je hebt namelijk met lotgenoten te maken en die kennen alle trucjes uit de doos. Ze leren je om jezelf te kennen en de stappen te herkennen die eraan voorafgaan voordat je achter de gokkast terecht komt. Nu kan ik gerust een kroeg binnenstappen en de gokkast negeren. Ik heb mijn behoefte aan negatieve spanning omgezet in positieve spanning.’

‘Wat me ook helpt om het gokken te laten, is dat ik mijn verhaal telkens weer vertel op cursussen voor personeel van amusementshallen en voor medewerkers van Verslavingszorg Noord Nederland. Sinds ik dat doe, heb ik geen terugval meer gehad.’

Betrek anderen bij je herstel en vooral: nooit meer gokken!

‘Signaleer bij jezelf als je weer de neiging hebt om te gokken, en doe er vervolgens wat aan om te voorkomen dat je in je oude gedrag terugvalt. Mijn adviezen op een rijtje: je kunt het niet alleen, iedereen kan clean worden, neem je verantwoordelijkheid jegens je dierbaren. En de belangrijkste tip: gewoon niet meer doen!’

Luister naar de verhalen van anderen, dan wil je nooit meer verslaafd raken

‘Mijn lotgenoten bij AGOG helpen me om abstinent te blijven. Hoe? Door hun verhalen met mij te delen. Als ik het verhaal hoor van een gokverslaafde die zich net bij AGOG heeft aangemeld, denk ik weer terug aan hoe ik er ooit aan toe was. Dat wil ik nooit meer. Ik wil mezelf in de spiegel kunnen aankijken.’

‘Als ik een drang voel om te gokken, merkt mijn huidige vriendin dat al een paar dagen van te voren, dan word ik onrustig. Dan verschuif ik op de bank voortdurend van linker naar rechterbil, zap ik van de ene naar de andere televisiezender en zucht en steun ik als een oude man. Als dat gebeurt, praten we erover, opdat ik mijn focus op iets anders richt.’

‘Ik gok twee jaar niet meer. Wat helpt daarbij is dat ik een bankrekening heb waarop mijn vriendin periodiek €100 stort, niet meer. De pasjes van de andere bankrekeningen liggen in een kluis bij een vriend thuis. Alleen als ik op vakantie ga of in heel bijzondere gevallen kan ik ze even van hem krijgen. Hem kan ik niet beduvelen: hij kent me al heel lang en als politieagent weet hij smoesjes heel snel door te prikken.’

Herken signalen bij jezelf die op terugval kunnen wijzen

‘Ik herstel nog steeds van het gokkersbrein in mezelf, ik moet bijvoorbeeld oppassen met “binge watching” naar series. Dan heb ik alleen maar oog voor de tv. Of uitstelgedrag, dat is bijna onlosmakelijk verbonden met het gokkersbrein. Want uitstel leidt tot spanning en hoe los je die spanning op: door te gokken. Die signalen moet je bij jezelf leren herkennen, want daar zit het risico.’

‘Van belang is ook dat je de toegang tot geld blokkeert. Zorg er voor dat alle achterdeurtjes dicht zijn, je geheime maniertjes om aan geld te komen.’

‘Heel belangrijk is je verlies accepteren, zowel je financiële als je morele. Je financiële verlies niet meer willen goedmaken. Zolang je dat niet doet blijf je de drang voelen om het terug te verdienen. Doe je dat niet dan blijft het in je hoofd zitten dat je het ooit weer terughaalt. En dan doet het er niet toe of het een verlies van €1000 of €100.000  Dat is overigens een van de weinig goede dingen die in de stroom tv-reclames over gokken gaan, dat er gezegd wordt “accepteer je verlies”.’

‘Ook belangrijk voor je herstel is dat je een hulpverlener zoekt en dat je bij een lotgenotengroep gaat. De combi is belangrijk en geeft een grotere kans op succes. In een lotgenotengroep is de ander een spiegel voor je die weet wat je denkt en wie je bent, die weet hoe je jezelf belazert. Zo’n groep is eigenlijk een hele batterij aan leugendetectors. Wat mij in de groep geholpen heeft, is de structuur. Elke week anderhalf uur reflecteren. Ik ben nooit naar huis gegaan met het gevoel dat ik er niets aan had gehad. Maar het lukt niet iedereen hoor, soms haakt iemand af en dan weet je: die is weer aan het gokken.’

Door naar meetings van lotgenoten te gaan, weet ik weerstand te bieden aan het stemmetje dat me oproept om te gaan gokken

‘Ik heb er moeite mee om altijd de discipline op te brengen om overal van af te blijven. Ik ben ook een paar keer teruggevallen, ondanks dat ik weet hoe heftig het ook voor anderen is. Mijn moeder die zich altijd zo veel zorgen over me maakt, mijn broer, huilend aan de telefoon. Herstel is keihard werken, tegen die stem in je hoofd ie zegt dat je best wel weer een jointje kunt opsteken of een spelletje poker kunt spelen. Je  bent nu toch fris van geest en scherp? Dan kan je heus wel een toernooitje aan. Aan dat stemmetje  heb ik een paar keer gehoor gegeven. Dan was er weer die spanning, maar ook die immense leegte daarna. Een vacuüm dat je met andere middelen probeert op te vullen. ‘

‘Sinds de kliniek val ik nog maar kort terug. Dat komt doordat ik beter weet dan tevoren wat verslaving met me doet en met anderen. Ook ben ik ervan doordrongen dat ik alleen clean blijf als ik naar de meetings blijf gaan en stappen met mijn sponsor zet.’

Je moet op tijd aan de bel trekken als je de neiging om te gokken weer voelt opkomen

‘Alle lotgenoten van de gesprekgroep waarbij ik me heb aangesloten, zijn alert op elkaars gedrag. Als iemand moe oogt of voortdurend op zijn telefoon kijkt, krijgt hij vragen zoals: is er iets, zit je ergens mee? Het mooie is dat we alle smoesjes en trucjes kennen, dus liegen heeft geen zin. Daar trappen we gewoon niet in. Dat je eerlijk moét zijn, is soms moeilijk maar het behoedt je wel voor terugval in je oude gokgedrag.’

‘Hoe moeilijk het soms ook is, als je nooit meer wilt gokken, moet je zoveel mogelijk mensen uit je omgeving over je (vroegere) verslaving vertellen. Je creëert daarmee een vangnet, vanuit meerdere hoeken wordt er dan op je gelet, of het wel goed met je gaat. Heb je mensen die je kunt bellen of met wie je een drankje kunt drinken, als je het even moeilijk hebt.’

Je kunt het gokken achter je laten door met anderen over je verslaving te praten

‘Dankzij een speciaal iemand bij AGOG werd me duidelijk dat gokken een uitlaatklep voor me was. Dat ik naar de gokhal ging om “maar van het gezeik af te zijn”, thuis en op het werk. Achter de gokkast vond ik rust, althans dat maakte ik mezelf wijs. Zonder te willen beweren dat ik nooit meer een terugval zal maken, ben ik ervan overtuigd dat ik het gokken achter me heb gelaten. Omdat ik mezelf beter ken, maar ook door zoiets praktisch als een leefrekening. Elke maand stort mijn vrouw daar een beperkt bedrag op, waar ik het dan vervolgens mee moet doen. Ik heb kortom gewoon geen geld meer om te gokken.’