Ervaar je grenzen aan het mantelzorgen en hoe ga of ging je daarmee om?

‘Voorheen was ik een vaste factor in zijn leven. Nu hij niet meer thuis woont, is mijn rol anders en geeft hij juist steeds meer de grenzen aan. Mijn grens heb ik in het zorgen voor niet bereikt, eerder in het zorgen dat.’ ‘Veel wordt nu overgenomen door de regels van de woonvorm. Casper neemt … Lees verder

‘Mijn dochter is nu meer dan 20 jaar ziek en ik heb er wel 15 jaar over gedaan voordat ik het voor mijn gevoel goed in de hand heb. Als mijn dochter nu belt en vraagt of ik meega naar de tandarts omdat ze een bultje in haar mond heeft zeg ik niet gelijk ja. … Lees verder

‘Er zijn zeker grenzen aan het mantelzorgen. Er wordt in onze maatschappij heel veel gevraagd van mantelzorgers. Op een gegeven moment heb ik ook wel iets niet gedaan. Dat vond ik wel moeilijk. Trudie werd opgenomen in het ziekenhuis en ze moest daar een nacht blijven. Ze was erg onrustig en in de war en … Lees verder

‘Ik heb geen grenzen, of anders gezegd: ik verleg grenzen waar het kan en vraag hulp als het moet. Dat verleggen is voor mij gewoon en hulp vragen is nog beperkt aan de orde. Het is wel goed te weten dat er hulp is als het echt nodig zou zijn. Waar je begint met zorg … Lees verder

‘In de 20 jaar dat ik voor mijn zoon zorg, is er veel gebeurd. Grenzen ervaren en eraan toegeven zijn twee verschillende zaken. Realiteit is dat je door moet voor je zoon. Maar je eigen behoeften niet vergeten en leren kennen is dan helpend. De grens zal uiteindelijk ook mede bepaald worden door mijn eigen … Lees verder

‘Ik heb gedacht: dit red ik niet. Zeker toen ik werk en mantelzorg niet meer kon combineren. Maar stoppen? Nee. Ik kon ze niet laten vallen.’ ‘Wat ik wel heb gedaan: meer hulp zoeken, met iemand praten. En nu weet ik beter: ik hoef het niet allemaal alleen te doen.’

‘Mijn lijf gaf wel grenzen aan. Op een gegeven moment sliep ik amper nog en werd ik letterlijk wakker van mijn eigen stem. Mijn leidinggevende heeft me naar huis gestuurd en maatschappelijk werk geregeld. Ik heb toen geleerd dat ik te ver over mijn grenzen was gegaan, omdat ik dacht dat ik alles moest doen. … Lees verder

‘Ik ervaar zeker grenzen. Toen bij mijn tante een knobbel werd ontdekt, heb ik gezegd: ‘Ik doe dit niet meer.’ Ze was 87, had al dementie, mijn vader was net overleden, ik kon het gewoon niet. Geen ziekenhuis, geen onderzoeken.’ ‘Ik heb toen ook gezegd: dit past niet meer bij haar. Zij heeft altijd aangegeven: … Lees verder

‘Toen ik achttien was, heb ik het contact met mijn moeder verbroken. Ik voelde me haar therapeut, niet haar dochter. Ze was zo ziek, zo instabiel, ik voelde me kapotgaan. En ik zag geen uitweg anders dan afstand nemen. Dat moment was pijnlijk, maar ook noodzakelijk. Ik trok daarmee mijn eerste echte grens. Ik zei: … Lees verder