Ervaar je grenzen aan het mantelzorgen en hoe ga of ging je daarmee om?

‘Ik heb gedacht: dit red ik niet. Zeker toen ik werk en mantelzorg niet meer kon combineren. Maar stoppen? Nee. Ik kon ze niet laten vallen.’ ‘Wat ik wel heb gedaan: meer hulp zoeken, met iemand praten. En nu weet ik beter: ik hoef het niet allemaal alleen te doen.’

‘Mijn lijf gaf wel grenzen aan. Op een gegeven moment sliep ik amper nog en werd ik letterlijk wakker van mijn eigen stem. Mijn leidinggevende heeft me naar huis gestuurd en maatschappelijk werk geregeld. Ik heb toen geleerd dat ik te ver over mijn grenzen was gegaan, omdat ik dacht dat ik alles moest doen. … Lees verder

‘Ik ervaar zeker grenzen. Toen bij mijn tante een knobbel werd ontdekt, heb ik gezegd: ‘Ik doe dit niet meer.’ Ze was 87, had al dementie, mijn vader was net overleden, ik kon het gewoon niet. Geen ziekenhuis, geen onderzoeken.’ ‘Ik heb toen ook gezegd: dit past niet meer bij haar. Zij heeft altijd aangegeven: … Lees verder

‘Toen ik achttien was, heb ik het contact met mijn moeder verbroken. Ik voelde me haar therapeut, niet haar dochter. Ze was zo ziek, zo instabiel, ik voelde me kapotgaan. En ik zag geen uitweg anders dan afstand nemen. Dat moment was pijnlijk, maar ook noodzakelijk. Ik trok daarmee mijn eerste echte grens. Ik zei: … Lees verder