Mantelzorg

Terug

Welke invloed heeft zorgen voor een naaste op het leven van mantelzorgers? Wat brengt het hen en waar lopen ze tegenaan? Wat willen ze anderen die in een soortgelijke situatie zitten meegeven? Klik hieronder op een vraag om ervaringen van anderen te lezen.

Soorten ervaringen

Filter

Ervaar je grenzen aan het mantelzorgen en hoe ga of ging je daarmee om?

Bekijk

Ervaar je grenzen aan het mantelzorgen en hoe ga of ging je daarmee om?

Lijntekening van een vrouw met halflang haar en een bril.

Marianne

Vrouw

63 jaar

Grenzen stellen is geen falen, het is een vorm van zelfbehoud

‘Ik ervaar zeker grenzen. Toen bij mijn tante een knobbel werd ontdekt, heb ik gezegd: ‘Ik doe dit niet meer.’ Ze was 87, had al dementie, mijn vader was net overleden, ik kon het gewoon niet. Geen ziekenhuis, geen onderzoeken.’

‘Ik heb toen ook gezegd: dit past niet meer bij haar. Zij heeft altijd aangegeven: aan mijn lijf geen polonaise En het past ook niet meer bij mij. Ik belde mijn neef – we trokken samen op – en zei: ‘Als iemand anders het pad van onderzoeken wil nemen, prima. Maar ik stap er dan uit.’ Het was helder, het werd gerespecteerd, en dat voelde krachtig en als een overwinning. Toen dacht ik: ja, zo voelt een duidelijke grens.’

‘En bij mijn vader was het anders, toen ik aanvoelde dat het niet meer ging (niet dat ik ging stoppen). Ik heb me toen wel teruggetrokken. Ik heb mijn broers opgebeld en gezegd: ‘Als jullie geen band meer willen, prima, maar dan stop ik met investeren.’ Ze schrokken daarvan. Zo hadden ze het nooit bedoeld. En dat heeft iets veranderd. Plots deden ze meer. Dat moment voelde als een keerpunt. Ik werd ineens weer gezien.’

Helena

Vrouw

59 jaar

Soms moet je zelf ook grenzen stellen

‘Er zijn zeker grenzen aan het mantelzorgen. Er wordt in onze maatschappij heel veel gevraagd van mantelzorgers. Op een gegeven moment heb ik ook wel iets niet gedaan. Dat vond ik wel moeilijk. Trudie werd opgenomen in het ziekenhuis en ze moest daar een nacht blijven. Ze was erg onrustig en in de war en had een delier. De verpleging ging er eigenlijk gewoon vanuit dat ik toch wel bleef slapen want zij hadden geen tijd om op haar te letten in de nacht als zij onrustig was. Dat heb ik dus niet gedaan en heb ervoor gezorgd dat iemand van haar familie bij haar bleef. En ja, natuurlijk was ik gebleven als er niemand anders was gekomen. Maar ik voelde op dat moment dat ik een grens moest stellen.’

Michiel

Man

51 jaar

Ik ben vaker op mijn bek gegaan in de situatie

‘In de 20 jaar dat ik voor mijn zoon zorg, is er veel gebeurd. Grenzen ervaren en eraan toegeven zijn twee verschillende zaken. Realiteit is dat je door moet voor je zoon. Maar je eigen behoeften niet vergeten en leren kennen is dan helpend. De grens zal uiteindelijk ook mede bepaald worden door mijn eigen situatie: wat als ik minder mobiel wordt, wat als ik niet meer voor hem kan zorgen?’

Illustratie van Els

Els

Vrouw

71 jaar

Door heel vaak met mijn hoofd tegen de muur te lopen heb ik geleerd mijn grenzen aan te geven

‘Mijn dochter is nu meer dan 20 jaar ziek en ik heb er wel 15 jaar over gedaan voordat ik het voor mijn gevoel goed in de hand heb. Als mijn dochter nu belt en vraagt of ik meega naar de tandarts omdat ze een bultje in haar mond heeft zeg ik niet gelijk ja. Ik geef aan dat ik deze week nog naar haar toekom en we dan even kunnen kijken. Voorheen zou ik bij wijze van spreken al in de auto hebben gezeten naar haar toe.’

‘Ik heb dus wel geleerd om beter mijn grenzen aan te geven. Te bedenken dat je je er niet mee moet bemoeien, haar leven bij haar te laten. Je ervaart dat het helend is om iemand diens eigen pad te laten lopen.’

Heb(ben) je/jullie het gevoel dat jij de regie hebt in de mantelzorgsituatie?

Bekijk

Heb(ben) je/jullie het gevoel dat jij de regie hebt in de mantelzorgsituatie?

Lijntekening van een vrouw met halflang haar en een bril.

Marianne

Vrouw

63 jaar

Regie voelt pas veilig als je weet dat je het ook mag loslaten.

‘Voor een groot deel heb ik wel het gevoel dat ik de regie heb. Ik ben iemand die graag overzicht houdt. Maar daardoor voelde ik me soms ook alleen verantwoordelijk. Met mijn broers was het lastig. Ik had vaak het gevoel: het is twee tegen één. Maar mijn man stond altijd naast me, dat was belangrijk. Bij mijn tante kon ik dingen makkelijker overdragen, dat voelde anders. Daar durfde ik eerder hulp te vragen.’

‘Ik denk dat goede mantelzorg ook vraagt dat de neuzen dezelfde kant op staan. Als je én voor iemand zorgt én ook nog de anderen in je familie moet overtuigen, dan is dat zó zwaar. Ik had bij mijn vader heel vaak dat ik iets zag aankomen, maar mijn broers zagen dat anders. Dan stond ik er alleen voor.’

Illustratie van Els

Els

Vrouw

71 jaar

Het zou gemeengoed moeten zijn dat je samen optrekt met de naasten

‘Mijn dochter moet haar eigen regie houden. Sowieso probeert mijn dochter alle touwtjes in handen te houden waarin ze natuurlijk uiteraard gelijk heeft, want het is haar lijf en haar leven.’

‘Vanuit de zorg zou ik verwachten dat ze wat meer triadisch werken verwachten. Door mijn jarenlange betrokkenheid is het gemakkelijker om de juiste mensen te vinden voor een luisterend oor. De communicatie en samenwerking met familie zou zoveel beter kunnen. Ook als familie moet je veel leren’

‘Stel, ik bel de behandelaar om te vertellen dat het slecht met mijn dochter gaat en om te vragen of die vandaag naar haar toe kan gaan. Ik vraag de behandelaar mijn dochter niet te zeggen dat ik heb gebeld.’

‘Helaas houden ze zich daar niet altijd aan. Begrijpelijk maar voor het onderlinge contact met mij en mijn dochter is dat niet goed. Het zou gemeengoed moeten zijn dat je met naasten optrekt. Er zijn behandelaren die hier goed mee om kunnen gaan maar evenzoveel die dat absoluut niet kunnen. Die samenwerking kan me wanhopig en machteloos maken.’

Jozien

Vrouw

62 jaar

We hebben de regie omdat we de weg weten, assertief zijn en de middelen hebben 

‘Ook nu onze zoon met syndroom van Down in een woonvorm is gaan wonen houden we, als groep ouders, de regie: de personeelsleden zijn door onszelf uitgezocht en we hebben regelmatig contact om onze begeleidingswensen samen door te nemen. Onze wensen zijn dan nadrukkelijk ook die van onze zoon. Nu hij in zijn tienerjaren is, veranderen zijn behoeften en daar houden we uiteraard rekening mee.’

‘Je kunt niet loslaten, een zorgverlener kan niet overnemen wat wij doen. Het is de moeite waard erin te investeren. Bepalen wat goed voor hem is gaat niet meer, hij is 25 jaar en volwassen. Hoewel zijn gedrag dat van een van 14-jarige is: hij is kind, maar zo kun je hem niet meer behandelen. Sociaal emotioneel blijft hij achter bij zijn ontwikkeling naar volwassenheid. Nu is het meer zaak in onderhandeling te gaan en het brede netwerk in te schakelen. Ons hele gezin is betrokken hierbij. We gaan veel in overleg over hoe met hem om te gaan. Met veel geduld en samenspraak over de omgang. Regie is ook noodzakelijk, omdat hij zelf soms anders wil, heeft dat gevolgen en dus is er uitleg en goede samenwerking nodig. Daarover voeren wij als ouders de regie.’

Helena

Vrouw

59 jaar

Ik kreeg de ruimte en tijd van mijn werk om te mantelzorgen

‘Het voordeel wat ik heb gehad is dat ik in die tijd de ruimte kreeg van mijn werk om te mantelzorgen. Als ik weg werd geroepen nam ik mijn laptop mee zodat ik in ieder geval bereikbaar was. Zo kreeg ik ook de ruimte om de laatste vijf dagen van het leven van Trudie bij haar te waken. Ik had hele duidelijke afspraken met mijn leidinggevende. Die kende ook het hele verhaal. Daarom ben ik ook zo een voorstander van praten over mantelzorg op je werk met je leidinggevende, want in overleg kan er echt heel veel.’

Is er oog voor jou als mantelzorger?

Bekijk

Is er oog voor jou als mantelzorger?

Lijntekening van een vrouw met halflang haar en een bril.

Marianne

Vrouw

63 jaar

Gezien worden begint niet met informatie, maar met erkenning voor wat je meemaakt

‘Er is niet vanzelf oog voor mij. Ik heb mezelf aangemeld bij het plaatselijke Steunpunt Mantelzorg. Daar vond ik wel informatie, bijvoorbeeld over dagbesteding of vervoer, in een nieuwsbrief. Maar ik merkte ook: ik wist veel, maar kennis is niet hetzelfde als het zelf doorleven. En soms dacht ik: waarom zie ik pas hoe moeilijk het is nu ik het zelf meemaak?’

Illustratie van Els

Els

Vrouw

71 jaar

Ik voel me in de kou gezet

Het ging niet goed met mijn dochter. We hadden daarom hulp in geroepen. Suïcidale gedachten speelde haar parten. Ik zag dat het ernstig was en dat ze echt hulp nodig had. We hebben de dienstdoende psychiater gebeld. Na overleg mocht ze extra medicatie. Ze is toen bij mij gebleven en werd langzaam wat rustiger. Een paar dagen later waren er allerlei behandelaren bij haar bezoek. Bij mijn binnenkomst gaven aan dat ze een goed gesprekken hadden gehad. De behandelaren waren niet op de hoogte van de suïcidale gedachten van mijn dochter. Op mijn verzoek heeft mijn dochter zelf de deksel van de doos gedaan en haar verhaal verteld. Was ik niet binnengekomen dan waren ze zo vertrokken. Dan denk je, ik heb zoveel geïnvesteerd als familie en het komt dus niet aan. Of ze lezen de dossiers niet of het wordt niet genoteerd. Dan voel je je als familie zo in de kou staan.’

Jozien

Vrouw

62 jaar

Er is oog voor mij als mantelzorger, omdat én wanneer ik hier zelf om vraag

‘Ik ben zoveel meer dan alleen mantelzorger en ik bepaal bewust vanuit welke rol ik het contact aanga. Voor jezelf daarin opkomen is belangrijk. Ik ervaar een grote betrokkenheid bij de woonvorm (in ouderinitiatieven zie je vaak ouders terug die dat standpunt hebben). Mijn rol verandert met de zorg die nodig is. We moeten daarin als ouders samen optrekken en ons niet laten splitsen daarin. Ik pak de rol die past bij de relatie met Casper op dat moment.’

Helena

Vrouw

59 jaar

Als naasten iets aanleveren neem dat dan ook serieus

‘Als naasten informatie aanleveren, neem dat dan als professional ook serieus. Dat is zo belangrijk. Hierdoor weet je wat er speelt in iemands leven. Zo was bijvoorbeeld douchen in de ochtend altijd in de kleinschalige woonvoorziening waar Trudie woonde altijd een gedoe. Ik stelde daarom voor om haar te laten douchen door de avonddienst. Trudie was namelijk altijd een avondmens geweest, had jaren in de horeca gewerkt en was niet gewend om zo vroeg op te staan. Toen dit eenmaal was omgewisseld, was er niks meer aan de hand.’

Kun je de zorg voor je naaste(n) delen?

Bekijk

Kun je de zorg voor je naaste(n) delen?

Lijntekening van een vrouw met halflang haar en een bril.

Marianne

Vrouw

63 jaar

Zorg delen vraagt ervaring én durf, want niet elke grens is duidelijk

‘Bij mijn tante verliep dat goed. Mede door mijn ervaring met dementie wist ik wie ik moest bellen. Maar bij mijn vader liep ik tegen vage grenzen aan, bijvoorbeeld met de thuiszorg. Wie bestelt wat? Wie beslist wat? De ene keer ben je wel verantwoordelijk en de andere keer niet. Het was vaak verwarrend. Zelfs met mijn kennis was ik regelmatig verdwaald. Dat zegt genoeg, denk ik.’

Jozien

Vrouw

62 jaar

Ik deel mijn mantelzorgschap met mijn gezin

‘Mijn dochters hebben daarbij een bijzondere band met hem opgebouwd en zij kunnen mij steunen door er te zijn. Inmiddels hebben zij hun eigen leven opgebouwd, maar onze band blijft sterk. Nu deel ik de zorg met professionals die binnen de woonvorm werkzaam zijn. Dit is een ouderinitiatief en wij als ouders hebben gezamenlijk een cruciale rol. Kiezen voor een gezamenlijke woonvorm is ook kiezen voor de regels van het collectief.’

‘Ik ben bewust geen lid van patiëntenverenigingen of lotgenotenclubjes. Dan kom je niet los van het mantelzorgen en heeft het een alles bepalend effect op je eigen leven. Ik neem gericht deel aan activiteiten als het passend is. Ik bezoek incidenteel bijeenkomsten op thema’s die me aanspreken: dan bepaal ik welk effect het heeft op mij als mantelzorger en verlies me niet in het aanbod.’

Koen

Man

70 jaar

Ik kan de zorg delen en bepaal zelf wanneer dat nodig is

‘Ik kan de zorg delen met mijn naasten (kinderen, vrienden, buurtgenoten), maar dat doe ik pas als het echt nodig is. Professionele zorg is ook voldoende beschikbaar: ik zou meer kunnen vragen, maar voor nu is het goed zo. Koen kijkt daar praktisch naar: we hebben ons goed voor kunnen bereiden op de situatie en beschikken over een goed netwerk aan vrienden en kennissen.’

Waar loop je tegenaan in de zorg voor je naaste(n)? Hoe ga je daarmee om?

Bekijk

Waar loop je tegenaan in de zorg voor je naaste(n)? Hoe ga je daarmee om?

Helena

Vrouw

59 jaar

Als je geen familielid bent, kunnen dingen lastiger zijn in het mantelzorgen

‘Waar ik dus in het begin gelijk tegenaan liep, is dat ik werd buitengesloten, omdat ik geen familie was van Trudie maar een vriendin. Het is lastig om als eerste contactpersoon geregistreerd te staan als je geen familie bent. Haar zus was dat, terwijl ik in de praktijk het grootste deel van de mantelzorg op me nam en ik uiteindelijk toch werd gebeld als er iets aan de hand was.’

‘Daarnaast vond haar zus het ook goed dat ik dit deed. Omdat ik niet geregistreerd stond als contactpersoon was het lastig voor mij om mee te praten over het welzijn van Trudie, toen zij kleinschalig ging wonen. Zo moest ik bijvoorbeeld echt zeuren om ervoor te zorgen dat Trudie met een psycholoog kon praten; iets waarvan ze toen nog kon aangeven dat ze dat fijn zou vinden. Maar ik mocht wel de hele aanvraag van de dagbehandeling doen. Dat mag je dan wel doen, omdat dat makkelijk is. Daar werd ik wel eens kriegelig van.’

Michiel

Man

51 jaar

In eerste instantie liepen we tegen onwetendheid en ongerustheid aan

‘Zelf heb je vermoedens dat er iets aan de hand is, maar die worden langzaamaan pas helder gemaakt door artsen en onderzoekers. Misschien was ik ook wel eigenwijs en trots en wilde ik dingen niet zien. Het besef moet indalen. Je blijft als vader immers lang hopen dat je zoon toch nog een ontwikkeling door gaat maken. Dat wonder zal echter nooit geschieden. Die emoties rondom de confrontatie met de realistische zaken is moeilijk. Daarbij heb je steun van anderen nodig. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt en dat doet pijn. Andere kinderen ontwikkelen zich wel en die verhalen hoor je in jouw kring. Dat is zwaar en je moet dan op zoek naar de zingeving van het zorgen voor jouw kind. Je moet daarbij ook voor jezelf blijven zorgen.’

Illustratie van Els

Els

Vrouw

71 jaar

Binnen de AVG is er veel meer mogelijk dan mensen denken

‘Er zijn heel veel jonge behandelaren en verpleegkundigen die angst hebben of het moeilijk vinden om met familie van een cliënt ernaast in gesprek te gaan. Mijn ervaring is dat ze snel zeggen dat ze geen informatie mogen delen, als een familielid belt. Ik kan me voorstellen dat de wetgeving lastig is. Als je daar niet goed in getraind bent dat je dan snel denkt dat iets niet kan. Maar dat is helemaal niet zo. Die wetgeving is veel soepeler dan dat ze zeggen.’

Wat brengt het mantelzorgen jou?

Bekijk

Wat brengt het mantelzorgen jou?

Lijntekening van een vrouw met halflang haar en een bril.

Marianne

Vrouw

63 jaar

Zorgen voor een ander laat je zien wat echt belangrijk is en hoe waardevol vertrouwen kan zijn

‘Het mantelzorgen brengt mij inzicht. In hoe ouder worden eruitziet, in familieverhoudingen, in mijn eigen grenzen. Het heeft me ook rijkdom gebracht: dat ik er kon zijn voor iemand, dat ik warmte kon geven. Vooral bij mijn tante voelde ik: zij voelde zich veilig bij mij. En dat is onbetaalbaar. Iemand overeind kunnen houden – dát is betekenisvol.’

‘Je groeit erin. En het had bij ons ook echt een kop en een staart. Ik mocht niet klagen: mijn ouders, mijn tante… ik kon het delen. Maar je leert ook dat ieder verhaal uniek is. Wat het mij echt bracht? Dat je weet: ik kan er zijn voor iemand. En dat geeft een rijkdom die ik niet had willen missen.’

Helena

Vrouw

59 jaar

Niet iedere mantelzorger wil het helemaal loslaten

De zorg zei vaak tegen mij: ‘Laat het nu maar los, want ze woont nu bij ons.’ Ik heb daarop weleens geantwoord dat ik de zorg voor mijn vriendin misschien wel helemaal niet los wil laten. Ik vond vind het uiteraard fijn dat de zorgmedewerkers er waren zijn. Maar ik wilde ook tot het eind een aantal dingen zelf met haar blijven doen. Dus mijn advies voor zorgprofessionals: Vraag het gewoon aan de mantelzorger. De formele zorg zou nog veel gelijkwaardiger met de mantelzorger op kunnen trekken.’

Michiel

Man

51 jaar

Door de mantelzorgsituatie sta ik bewuster in het leven

‘Het heeft altijd zin en ik weet beter wat ik wel en niet kan. Ook wat ik wil en niet wil. Dankzij de situatie ben ik ook landelijk actief binnen het thema mantelzorg. Ik schrijf columns en doe mee aan programma’s over mantelzorg. Ik ben bekender geworden en hoe leuk is het om herkend te worden en in verbinding te staan met andere mantelzorgers. Het open communiceren over de situatie is dan heel belangrijk.’

Jozien

Vrouw

62 jaar

Mantelzorgen brengt me zorgen, creativiteit, maar ook veel voldoening

‘In mijn gezin is er wederzijdse waardering voor het feit dat we het samen doen, dat verstevigt onze band. Daarnaast heb ik ook in mijn werk en vrijwilligerswerk het thema mantelzorg altijd omarmt. Zo ben ik onder andere betrokken geweest bij het opzetten van een Mantelzorg Café.’

‘Lotgenotencontacten geven wederzijdse voldoening, de een meer dan de ander. Afhankelijk van de eigen situatie en de klik met de ander. Het contact moet voor mij wel wederkerig zijn.’

Wat wil je anderen in jouw situatie meegeven?

Bekijk

Wat wil je anderen in jouw situatie meegeven?

Helena

Vrouw

59 jaar

Blijf ook leuke dingen met elkaar doen

‘Als mantelzorger kun je snel in een situatie verzanden waarin je alleen zorggever wordt en niets anders meer. Dat doe je ook vanuit liefde, maar er kan dan ook zoiets ontstaan als compassiemoeheid. Het zou mooi zijn als je dat voor kan blijven.’

‘Ik bleef leuke dingen doen met Trudie. Wij konden nog steeds samen in een deuk liggen om niets. Het hele proces heeft me echt heel veel mooie momenten opgeleverd. Ik probeer dat ook altijd mee te geven aan anderen. Probeer, hoe zwaar het mantelzorgen soms ook is, toch die leuke dingen met elkaar te doen.’

Michiel

Man

51 jaar

Praat erover en ben open over jouw zorgen en de situatie

‘Je bent niet de enige en je hoeft niet alles zelf te weten. Je zult vallen en opstaan en daarbij heb je anderen nodig. Ik ben vaker op mijn bek gegaan en daarvan heb ik veel geleerd.’

‘Ik wil anderen niet vertellen hoe ze iets moeten doen, maar ervaringen delen is goed. Ook al is geen enkele situatie hetzelfde, ervaringskennis en deskundigheid delen is helpend. Zoek steun als het je teveel wordt. Spreek je uit, want je moet ermee leren dealen. Wil je iets voor jezelf, dan moet je het zelf doen en geen ja-maar zeggen. Er komt vaak een oplossing door het doen en niet door het uitstellen.’

‘Ben je bewust van de blokkades die je zelf al opwerpt en die remmend kunnen zijn in contact of activiteiten. Er is vaak meer mogelijk dan je denkt. Als ik niet van huis weg kan, dan repeteren we bij mij thuis en mijn zoon mag daar gewoon bij zijn. Anderen hebben me geleerd dat dit kan, door er geen probleem van te maken en aan te geven dat hij erbij hoort. Creatieve mensen denken misschien wat opener over dit soort dingen. Betrek degene waarvoor je zorgt bij activiteiten en maak gebruik van humor in het leven.’

Wat zijn mooie momenten van het mantelzorger zijn en wat zijn moeilijke momenten voor jou?

Bekijk

Wat zijn mooie momenten van het mantelzorger zijn en wat zijn moeilijke momenten voor jou?

Lijntekening van een vrouw met halflang haar en een bril.

Marianne

Vrouw

63 jaar

De mooiste momenten zitten vaak in kleine dingen, maar het zwaarste zit in het gevoel alles alleen te moeten dragen

‘Mooie momenten waren klein maar groots. De blik van mijn vader. De dankbaarheid van mijn tante. En dat zorgpersoneel zei: ‘Als we even pauze hebben, gaan we liever bij jouw tante langs dan in de kantine zitten.’ Dat zegt genoeg. Ondanks de zwaarte bleef er iets lichts in haar omgang.’

‘De moeilijkste momenten waren die van eenzaamheid. Dat ik iets moest regelen en het gevoel had: ik sta er alleen voor. Dat is zwaar. Je voelt je dan verantwoordelijk voor alles, maar hebt nergens controle op. Soms had ik het gevoel: dit ligt nu helemaal op mijn schouders. Dat je iets moet regelen, maar je weet niet bij wie je moet zijn. Wie beslist hier? Wie doet wat? Je staat in de mist en toch moet je door.’

Helena

Vrouw

59 jaar

Als je niet meer op de gangbare manier kan communiceren leer je op andere manieren verbinding maken

‘Het moment dat Trudie niet meer kon lopen en praten vond ik lastig. Want daarmee verloor ze ook een stukje eigen regie. Ze was verbaal heel sterk en daarmee heeft ze het ook zo lang volgehouden om net te doen alsof er niets aan de hand was. Toen ze haar spraak kwijt was, nam haar mimiek het over en dat leverde soms hilarische momenten op. Ze kon mensen echt de kamer uit kijken met haar blik . Maar goed, uiteindelijk werd het communiceren steeds lastiger. En, aan de andere kant werd ze daar wel heel erg creatief van. Ze maakte op andere manieren de verbinding en de connectie. Dat was ook fantastisch. Dus tegenover het verlies staan ook weer andere mooie dingen.’

Michiel

Man

51 jaar

Het meest moeilijke is dat mijn eigen sociale wereld erg klein is geworden

‘Ik moet steeds afwegen waarvoor ik de energie en de tijd die ik heb wil gebruiken. Niet alles kan en de keuzes die ik daarin moet maken, accepteer ik wel. Gelukkig kan ik me financieel veroorloven actief te zijn en blijven met leuke dingen waar ik van geniet.’

‘Moeilijke momenten zijn soms het regelen van zaken bij instanties: lang wachten, geen antwoorden op vragen, geen passende oplossingen omdat mijn zoon dan weer net niet genoeg gehandicapt is of juist weer té in hun ogen. Onbegrip en regeltjes die worden gebruikt om iets niet te regelen zoals onze zoon dat nodig heeft leveren veel frustratie op. Het doet pijn als jouw kind wordt afgewezen. Maar ook de machteloosheid als er iets met hem aan de hand is waar geen verklaring voor te vinden is. Het regelen van tijd voor mezelf is ook een moeilijk maar noodzakelijk iets. Daar ben ik nu wel alert op.’

Illustratie van Els

Els

Vrouw

71 jaar

Het is moeilijk om je verwachtingen bij te moeten stellen

Mijn partner en ik zouden in Frankrijk gaan wonen. Helaas door de ziekte van onze dochter moesten we dit bijstellen; en hier blijven. Daarnaast is het heel moeilijk om te zien dat van de persoon die mijn dochter vroeger was niks meer over lijkt te zijn. Ze was heel slim en heel beleven. Ze kon ook prachtig tekenen en schrijven. Daar lijkt niks meer van over te zijn. Maar mijn dochter heeft ook niet gekozen voor deze akelige ziekte. Dat is belangrijk om je te beseffen.

Welke invloed heeft het mantelzorger zijn op jouw leven?

Bekijk

Welke invloed heeft het mantelzorger zijn op jouw leven?

Lijntekening van een vrouw met halflang haar en een bril.

Marianne

Vrouw

63 jaar

Ook als je denkt dat je de kennis hebt, kun je alsnog omvallen

‘De invloed van mantelzorger zijn is groot. Ik ben thuis komen te zitten. Burn-out. Ik dacht: ik heb de kennis, ik weet hoe het moet, dus ik kan dit aan. Maar dat viel tegen. We hadden puberkinderen, mijn man zat thuis zonder werk en ik kreeg het gevoel dat ik er alleen voorstond. Ik zat niet op een lijn met mijn broers. Ik voelde me verantwoordelijk voor alles. En dan nog denken: waarom houd ik dit niet vol? Terwijl het achteraf heel logisch is. Je kunt maar zoveel dragen.’

‘Ik kwam thuis te zitten. Ik was gewoon op. En achteraf denk ik ook wel: als vrouw zijnde, onderschat de overgang niet. Daar ben je je ook niet altijd van bewust, maar dat kost energie. Je staat eigenlijk heel veel tijd aan, er gaat veel in je hoofd om. Je moet zó veel rollen tegelijk dragen: dochter, moeder, partner, werker.’

Helena

Vrouw

59 jaar

Doordat ik mijn vriendin zo goed kende, wilde ik haar stem ook vertolken

‘Een groot deel van mijn vrije tijd besteedde ik aan de mantelzorg. Gaandeweg leer je ook beter om grenzen te stellen. Maar omdat het netwerk van mijn vriendin waar ik voor zorgde zo klein was, ging het mij toch aan. Ik had heel erg het gevoel dat ik haar stem wilde verkondigen, ook omdat ze snel last kreeg van afasie waardoor ze niet meer kon praten. Af en toe kwam er een prachtige volzin. Maar goed, dan ben je ook wel een soort van spreekbuis voor je vriendin. Juist omdat je iemand zo goed kent.’

Michiel

Man

51 jaar

Mantelzorgen betekent voor mij dat ik naast de gewone dingen van het leven, zo goed en zo kwaad probeer een normale situatie te creëren voor mijn zoon en mijzelf

‘Logischerwijs betekent zijn diagnose dat hij niet de dingen kan doen die een jongen van 20 jaar onderneemt. Mantelzorg betekent dus zorgen dat hij netjes en verzorgd naar de dagbesteding gaat, dat hij op tijd uit bed is en goed eet. Lichamelijke zorg betekent ook dat ik ervoor zorg dat hij de juiste kleding en hulpmiddelen aanheeft. Toen mijn zoon 5 jaar was besefte ik dat ik niet alleen zijn vader ben, maar ook zijn mantelzorger. En ja, zonder hem was het leven anders gelopen, maar hij heeft mijn leven verrijkt en mij geestelijk laten groeien. Niet kijken wat je niet kunt, kijken wat je wel kunt! Alles zwart zien is niet helpend.’

Illustratie van Els

Els

Vrouw

71 jaar

Het vreet aan je terwijl je het niet kenbaar durft te maken aan anderen

‘Ik schilderde en beeldhouwde dat moest ik even laten rusten. Je moet rust in je hoofd hebben om kunst te maken. Dat was niet meer zo, want mijn hoofd werd door andere dingen geprikkeld.’

‘Ik ben een jaar geleden voor mijn hart opgenomen geweest. En dat kwam gewoon door de stress. Dat is tekenend voor wat het met je doet. Het vreet aan je terwijl je het niet kenbaar maakt bij anderen. Een ander zal misschien zeggen dat je gestrest bent maar dat wil je niet aan jezelf toegeven. De grilligheid van de aandoening zorgt ervoor dat je steeds aanstaat. Dat trekt een wissel op beiden Voorheen wilde ik gelijk actie ondernemen. Nu laat ik het op een gegeven moment toch maar los en ga ik haar in de avond ook niet meer bellen. Maar als moeder blijft dat in je hoofd toch wel draaien. Het blijft je kind dus je kunt dat niet loslaten.’

Zou je in een nieuwe mantelzorg situatie dingen anders aanpakken (en hoe kijk je erop terug)?

Bekijk

Zou je in een nieuwe mantelzorg situatie dingen anders aanpakken (en hoe kijk je erop terug)?

Helena

Vrouw

59 jaar

Ik had de familie meer mee willen nemen en zo misschien ook meer voor hen kunnen betekenen

‘Op een gegeven moment was de dementie zo ver gevorderd dat Trudie niet meer thuis kon wonen en moesten we op zoek naar een beschermd wonen plek. Voor de familie was dat een ingewikkeld proces en ik had graag gezien dat we meer tijd hadden gehad om samen met Trudie een fijne woonplek te vinden. Maar ja, soms lopen de dingen zoals ze lopen en heb je daar als vriendin-mantelzorger mee te dealen. Ik had alleen ook hierin graag een stukje eigen regie gegund., Mensen met dementie zijn niet gek. Daar hadden we het regelmatig samen over, met alle emoties die daar bij horen. Want natuurlijk was ze dan verdrietig en boos, maar die emoties mogen er toch ook gewoon zijn. Ze had haar hele leven alleen gewoond en opeens moest ze die plek verlaten. En de katten mochten ook niet mee.’

‘Dus dat had ik graag anders aangepakt. Ik had graag de familie op een andere manier mee willen nemen bij het zoeken naar een geschikte plek. Toen liet ik het over aan de casemanager. Ach ja, als toen had geweten wat ik nu allemaal weet…’

Michiel

Man

51 jaar

Het stellen van grenzen ten voordele van de persoon waar je voor zorgt én van jezelf is moeilijk

‘Dat goed bespreken en waar mogelijk vastleggen in afspraken is iets waar ik wellicht strakker aan vast zou kunnen houden. Het testen van die grenzen door anderen levert stress op. Dus zelf helder daarover zijn is belangrijk.’

‘Omdat het mijn zoon is zou ik geen andere keuze maken in hoe we het nu doen: we hebben het goed zo en we genieten ook van het leven en elkaar. Wellicht zou ik wel beter letten op mijn eigen sociale leven en daar meer ruimte voor nemen. Ik hoef geen 100 vrienden te hebben, maar zes vrienden waarvan ik op aan kan zijn belangrijk om te hebben en in te investeren.’

Illustratie van Els

Els

Vrouw

71 jaar

Het is ook een leerproces

‘Ik denk niet dat ik dingen anders zou doen. Ik ben wie ik ben en maak vanuit daar keuzes. Het is ook een leerproces. Dus dit vind ik wel mooi. Dit is wat ik heb geleerd:

  • Alles moet zijn tijd hebben.
  • Acceptatie van de aandoening.
  • Leren meebewegen met haar aandoening.
  • Grenzen stellen.
  • Je bent niet alleen, zoek gelijkgestemden.
  • Je ervaring omzetten in werk.

En wat ik moeilijk vind:

  • Niet meer alles met mijn dochter te kunnen delen.
  • Te accepteren dat ze nooit meer de oude zal zijn.
  • Het wegzakken van haar talenten te zien
  • Accepteren dat jeugdzorg altijd voor haar, haar vriend en dochter op de achtergrond aanwezig zal zijn.’