Partnergeweld

Terug

Hoe was het voor anderen om te maken te hebben met partnergeweld? Welke impact had dit op het leven van hen? Hoe beleefden zij dit en wat deden zij? Klik hieronder op een vraag om ervaringen van anderen te lezen.

Soorten ervaringen

Filter

Als kinderen worden gebruikt om partnergeweld te plegen, hoe gebeurt dat dan?

Bekijk

Als kinderen worden gebruikt om partnergeweld te plegen, hoe gebeurt dat dan?

Johan

Man

38 jaar

Er wordt op mijn dochter ingepraat dat papa fout is

‘Er loopt nu een omgang tussen mijn dochter en haar moeder. In het begin was dat moeizaam, want er gebeurden steeds gekke dingen. Ze ziet haar moeder nu één keer in de twee weken. Het zijn middagen. Meer willen de moeder en het kind niet. Ik kan mijn dochter niet forceren. Ik kan haar niet wijsmaken dat het goed is om haar moeder te zien en dat haar moeder veranderd is. Niet op het moment dat haar moeder haar opsluit in een kamer en kennissen van haar urenlang op haar in gaan praten dat papa fout is, en dat ze tegen jeugdzorg moet zeggen dat hij drinkt.’

Selina

Vrouw

43 jaar

Na een scheiding kan het partnergeweld via de kinderen doorgaan

‘Ik heb ondertussen 23 rechtszaken gehad. Nu wordt de OTS afgerond en is speltherapie ingezet voor de kinderen. Ik was zorgmanager en had een goede baan, ik ben mijn baan kwijtgeraakt, want je kunt niet overal tegelijk zijn, je kunt niet huilende kinderen thuis hebben, rechtszaken, gesprekken en ondertussen fulltime manager zijn, dus het heeft me heel veel gekost. Toen ik stopte met reageren, ging hij zijn grenzen verleggen naar de kinderen. Want als je van mij geen reactie meer krijgt, dan weet je zeker dat als je aan de kinderen komt dat je wel een reactie krijgt. De kinderen zijn een middel in de strijd geworden. Dit is ook partnergeweld. En dat wordt door hulpverleners niet onderkend.’

Sarah

Vrouw

40 jaar

De moeilijkste momenten

‘Ik had een hele grote behoefte om mijn partner te snappen. Wat ik het aller moeilijkste vond – en nog steeds – is hoe hij over zijn kinderen praatte. Hij heeft vijf kinderen die hij zwart maakte… Daar kon ik echt giftig over worden. Dat ging er bij mij niet in. Ik dacht: hoe kan je in hemelsnaam over je kinderen zeggen dat ze aan het gas moeten? Weet je wel dat dat rare uitspraken zijn? En ik dacht: al zijn het misschien maar woorden, zoiets kun je toch niet uit je strot krijgen. Daar voelde ik zo’n groot onrecht in.’

Hoe herken je partnergeweld?

Bekijk

Hoe herken je partnergeweld?

Tom

Man

43 jaar

Weet ook dat partnergeweld mentaal en emotioneel kan zijn

‘Ik denk dat mensen bij partnergeweld automatisch aan het fysieke aspect denken. Maar er zijn ook hele ongezonde relaties waar partnergeweld plaatsvindt. Waar nooit een vinger wordt uitgestoken naar de ander, maar die vol zitten met emotioneel geweld. Dat laat echt grotere littekens bij je achter dan je denkt. Voor mij heeft het in ieder geval grotere impact gehad dan het fysieke aspect. En dat zie ik ook in de steungroep. Daar zitten meer mannen die te maken hebben met meer het mentale aspect.’

Angelique

Vrouw

47 jaar

Hoe realiseer je je dat deze relatie niet klopt?

‘Je realiseert je niet in één keer dat er iets niet klopt in je relatie. Dat is een proces. Voor mij is er niet echt een punt geweest waarop ik de relatie direct wou beëindigen. Er waren vaker korte momenten waarop ik het gevoel had dat er iets niet helemaal klopt. Een onderbuikgevoel. Een voorbeeld daarvan deed zich voor op vakantie. Er kwam een berichtje binnen op de telefoon van mijn ex-partner. Een man schreef: ‘Blijf met je gore poten van mijn vriendin af!’ Op de een of andere manier kreeg mijn ex het toen voor elkaar dat ik geloofde dat iedereen wel eens dat soort foute berichtjes op zijn telefoon kreeg. Maar na de vakantie – toen ik er rustig over na kon denken – dacht ik: wat hij zegt klopt niet. Je bent constant bezig met te bedenken: wat klopt er wel en wat klopt er nou niet? Dat waren voor mij de punten die me hielpen om een beslissing te nemen.’

Tjarda

Vrouw

50 jaar

Het beginnen van een opleiding kan een kantelpunt zijn

‘Het moment dat ik op de Pabo ben begonnen, was wel het moment dat ik me begon te realiseren dat het eigenlijk niet zo gezond voor mij was waar ik in zat. In die tijd dacht ik: maar ik heb geen bestaanszekerheid zonder mijn diploma. Dus moest ik nog even volhouden. Die gedachtes heb ik toen wel gehad. Maar die liet ik ook weer heel snel los, want ik hield gewoon van die man. Maar achteraf heeft de Pabo mij wel een soort van goede richting gegeven.

Angelique

Vrouw

47 jaar

Naar buiten toe een ander verhaal dan naar mij

‘Naar buiten zei mijn ex-partner: ‘Angelique is een geweldige moeder. Ze is geweldig in dit, geweldig in dat.’ Maar thuis kon ik niks goed doen in zijn ogen. Zelfs de afwas stond volgens hem aan de verkeerde kant van de vaatwasser. Dat was helemaal uit den boze. En achteraf denk je ‘Hoe dan?’, maar toen geloofde ik het echt heilig. Ik nam het als zoete koek.’

Hoe ziet het geweld er dan uit?

Bekijk

Hoe ziet het geweld er dan uit?

Selina

Vrouw

43 jaar

Een ex-partner kan steeds nieuwe manieren vinden om in je leven te blijven en je geweld aan te doen

‘We hebben net drie weken vakantie met de kinderen gehad en dan hoor ik gelijk daarna op mijn werk dat de deurwaarder daar langs is geweest. Met een verzoek om loonbeslag te leggen. Dat mag helemaal niet, maar hij probeert het. Hij is er altijd bij. Bij alles waarvan jij denkt, dat kan niet. Dat gebeurt wel. En van alles waarvan ik dacht; dat zal hij toch niet doen? Dat heeft hij allemaal wel gedaan.’

Tom

Man

43 jaar

Het geweld ontwikkelde zich langzaamaan

‘Het was een terloops proces. Het begon na anderhalf jaar met woede-uitbarstingen. Die gingen op een gegeven moment gepaard met wat meer agressie: op de bank slaan met een vuist, een keertje werd een afstandsbediening de kamer ingegooid. Ik weet nog wel dat zij op een gegeven moment mijn salontafel omgooide. Allemaal gericht op de spullen om ons heen. Maar het kwam steeds dichterbij. Dus op een gegeven moment was het een kwestie van een tik krijgen, een soort stomp op de bank, maar dan half op je been. En daaroverheen: stel je niet aan, dat was helemaal niet op jou gericht. Dat werd stilaan steeds meer op mij gericht. En voor ik het wist, kreeg ik een keer een klap. En dan werd alsnog de schuld op mij geschoven, weet je wel?’

Inge

Vrouw

40 jaar

Na de scheiding kan je met ex-partnergeweld te maken krijgen, dat nog erger is dan het partnergeweld

‘Ik heb sinds de scheiding te maken met ex-partnergeweld. Mijn ex-man handelt vaak zo dat hij mijn leven nog steeds probeert te beïnvloeden. Na de scheiding werd het eigenlijk maar erger. Dat doet hij op verschillende manieren. Bijvoorbeeld door geen alimentatie te betalen voor de kinderen, terwijl de kinderen fulltime bij mij zijn. Door te blijven procederen, waar de kosten mijn inkomen overschrijden. Door zijn wensen door te zetten rondom de vakantieregeling. Maar hij heeft mij ook op het schoolplein een keer aangevallen en staat soms op de ramen van mijn huis te bonken. Het is gewoon nog niet voorbij en die stress die drukt zwaar.’

Waar kun je trots op zijn?

Bekijk

Waar kun je trots op zijn?

Sarah

Vrouw

40 jaar

Ik heb me niet laten kisten

‘Ik ben er wel trots op dat ik me niet heb laten kisten. Ik ben voor mezelf opgekomen, al lukte dat niet zo goed en heeft het weinig uitgehaald. Maar dat heb ik dus wel gedaan en daar ben ik wel blij om. Ik denk dat ik daarmee ook iets in mezelf wakker heb gehouden.’

Marjo

Vrouw

59 jaar

Het helpt als je het gevoel hebt dat je er mag zijn en als je weet waar je blij van wordt

‘Ondertussen helpt het mij dat ik elke dag wakker word met het gevoel dat ik er mag zijn. Wat een ander ook van me denkt. Dat ik niet meer hoef te denken: wat zullen ze wel niet van mijn denken? En ik geniet bewust van hele simpele dingen, kleine dingen: de wandeling buiten, de vogeltjes die fluiten, van de bloemen. Ik zag dat nooit. Ik zat altijd op de automatische piloot. Het helpt mij ook om te beseffen: waar word je blij van? Waar haal je voldoening uit voor jezelf? Waar voel je jezelf prettig bij? Want het wordt simpeler om het wat concreter te maken.’
Als de ander soms uitbarst, kun je daar angstig van worden: ‘De uitbarstingen maakten me angstig. Ik was heel erg bang. En ik hoopte maar dat het snel ophield. Dat het rustig werd. Het maakte me zenuwachtig, heel erg nerveus. Ik liep op mijn tenen. Ik wilde altijd alles perfect, maar perfect bestaat niet. Ik dacht: als het perfect is, dan blijft het rustig. Ik heb geprobeerd om het te bespreken. Maar dat lukte me niet. En als hij weer begon te schreeuwen, klapte ik natuurlijk wel dicht. Ja, en dan zeg ik niets meer. Dat heb ik heel veel gedacht, ik zeg maar niets meer.’

Tom

Man

43 jaar

Mijn doorzettingsvermogen heeft me er doorheen gesleept

‘Ik ben trots dat ik eruit ben gestapt, uiteindelijk. En ik ben wel trots op mijn doortastendheid. Ik heb mezelf al die tijd staande gehouden. Ik ben gewoon blijven werken. Ik ben niet echt omgevallen of zo. Niet thuis komen zitten met een depressie of een burn-out. Ik vond altijd weer een uitlaatklep. Of dat nou alcohol of sporten was. Er was altijd wel een uitlaatklep die ervoor zorgde dat ik door ben blijven gaan.’

Waarom is het moeilijk om erover te praten?

Bekijk

Waarom is het moeilijk om erover te praten?

Selina

Vrouw

43 jaar

Schaamte maakt dat je niets over de situatie zegt, terwijl juist een vriend of vriendin je zou kunnen helpen om te zien dat het niet allemaal aan jou ligt

‘Vrienden zagen mij wel minder, ik was minder mezelf. Minder sprankelend, minder onbevangen. Maar iedereen heeft wel mindere periodes in het leven. Dat vullen mensen ook wel weer in, wat dat kan zijn. Iets op werk of zo. Ik had me eerder uit willen spreken, maar ik heb me enorm geschaamd. Schaamte houd je klein. Je schaamt je dood als je zwanger bent en je man wil je niet aanraken, omdat hij zegt dat hij dat vies vindt. Dan zei ik: “Voel dan de baby beweegt!” En zei hij: “Nee, dat vind ik vies.” Je schaamt je als je dingen alleen moet doen, die eigenlijk niet zo horen. Dan zeg je maar niks. Iemand die me had bevraagd. Die had gevraagd; komt dat echt door jou? Die dat zou kunnen neutraliseren of zo. Ik dacht: Ik doe iets verkeerd en ik krijg het niet goed gemaakt.’

Tom

Man

43 jaar

Herken het eerst maar, dat partnergeweld

‘Ik ben pas zes jaar na deze relatie erachter gekomen dat ik te maken had met huiselijk geweld. Ondertussen had ik het weggestopt als een slechte relatie. Ik denk dat heel veel mensen rondlopen met het idee dat ze een ongezonde relatie hebben, zonder te weten dat ze te maken hebben met partnergeweld. Ik denk dat als ik mij dat eerder had gerealiseerd, ik sneller een grens had bereikt. Dat ik had gezegd: dit overkomt mij, maar dit is niet normaal.’

Angelique

Vrouw

47 jaar

Ook na mijn scheiding was ik alleen in het verwerken

‘Ik heb heel lang in de situatie gezeten dat de buitenwereld echt geen flauw benul heeft gehad van waar ik in heb gezeten. Mijn ex-partner is bijzonder intelligent, welbespraakt en hoogopgeleid. Hij vertoont heel wenselijk en charmant gedrag naar de buitenwereld toe. Dat was voor mij het aller moeilijkste in de eerste jaren na onze breuk: niemand in mijn omgeving snapte uit welke situatie ik kwam. Gelukkig heb ik toen zelf al Het verdwenen zelf gevonden. Die kennis over narcisme was er nauwelijks. En daarom begrepen mensen mijn situatie niet.’

Wat doet partnergeweld met de kinderen?

Bekijk

Wat doet partnergeweld met de kinderen?

Inge

Vrouw

40 jaar

Partnergeweld kan tot ouderverstoting leiden

‘Als de kinderen elke keer horen dat de moeder slecht is en de vader heel goed, dan kiezen 9 van de 10 keer de kinderen de kant van degene die aan het verstoten is. In ons geval dus de kant van de vader. Alleen, omdat de kinderen zelf ook zo gemangeld werden en zoveel te maken hadden met verbale agressie, wilden zij juist alleen bij mij zijn.’

Tjarda

Vrouw

50 jaar

Een situatie van partnergeweld kan invloed hebben op de ontwikkeling van je kinderen

‘Mijn zoon van 20 loopt nog tegen dingen aan, waardoor hij gedrag vertoont van kinderen die 6, 7, 8 jaar zijn. En dat komt omdat hij zich heel slecht over zichzelf voelt. En dat komt door de situatie; daar kan hij helemaal niks aan doen. Dat maakt dat hij een volwassene is op veel gebieden, en ook echt verder ontwikkeld dan leeftijdsgenoten. Maar op andere gebieden – zoals hechting en liefde geven en liefde kunnen ontvangen, zich leeftijdsadequaat kunnen uiten – dat kan hij niet, dan is hij gewoon een 6, 7, 8 jarige.’

Inge

Vrouw

40 jaar

Partnergeweld kan je kinderen beschadigen

‘Mijn kinderen zijn mega beschadigd. Ze hebben de ruzies zeker meegekregen, ook al waren ze natuurlijk jong. Ze hebben het wel gevoeld. Ze hebben ook lange tijd blootgestaan aan boosheid, al was die op mij gericht. Ze waren continu getuige. Na de scheiding, als ze bij hun vader waren, dan zei hij allemaal dingen over mij. Dat ging gepaard met veel verbaal geweld. Het heeft mijn kinderen extreem angstig gemaakt voor boosheid. Ook onzeker. Zo is er één die wil elke ochtend geholpen worden bij het uitkiezen van kleren. Dat komt omdat ze bij haar vader te horen heeft gekregen dat ze stomme kleren aan heeft, dat het niet staat. Zo van: dat zijn zeker de kleren die je moeder voor je heeft uitgezocht? Die durft nog steeds niet haar eigen kleren uit te kiezen. En als ik een keer boos word, dan kan ik daarna mijn kinderen opvegen. Dan zijn ze zo bang: een zit er dan op een kamer en verstopt zich onder het bureau en de ander zit in de kast. Dus ik moet heel goed nadenken met wat ik zeg en doe. ’

Selina

Vrouw

43 jaar

Als de relatie over is, framen hulpverleners agressie tussen ex-partners snel als een vechtscheiding, waarin zij niets kunnen betekenen. Dat is heel schadelijk voor de kinderen

‘Hij reed in mijn nieuwe buurt in de rondte. Ik had een moestuintje; het hele stuk grond had hij aan gort gereden. Maar het was allemaal net niet erg genoeg, voor de hulpdiensten. Het wordt geframed als strijd. Het wordt gezien als vechtscheiding. Als je het framed als vechtscheiding zeg je; alle twee de ouders vechten even hard. Maar dat is dus niet zo. En het is heel schadelijk voor kinderen. Je kinderen leren in die tussentijd ook te overleven. Die gaan ook sociaal gewenst gedrag tonen.’

Wat doet partnergeweld met je?

Bekijk

Wat doet partnergeweld met je?

Tom

Man

43 jaar

Ik meldde me vaak ziek

‘In mijn baan meldde ik mij gemiddeld vaker ziek. Ik heb überhaupt het linkje niet gelegd dat dit kwam door mijn thuissituatie. Ik heb dat ook nooit zo gezien. Dat heb ik me vorig jaar pas gerealiseerd. Want wanneer voel je je ziek? Ik greep alle momenten aan om mij terug te kunnen trekken in mijn veilige omgeving thuis, om zo te voorkomen dat de situatie escaleerde.’

Vanessa

Vrouw

43 jaar

Mijn gedrag en persoonlijkheid veranderde

‘Ik werd meer in mezelf gekeerd, steeds stiller. Ik was vroeger een heel open persoon. Heel sociaal. Ik ging me steeds meer in mezelf keren. Ja, ik was nu vooral met de kinderen bezig. En zorgen dat wanneer hij thuiskomt, de sfeer rustig blijft. Je gaat jezelf wegcijferen. En hoe meer je jezelf wegcijfert, hoe meer je contact verliest met wie je zelf bent. En hoe meer je contact verliest met wie je zelf bent, hoe meer je je grenzen laat overschrijden. Zo raak je in een vicieuze cirkel.’

Sarah

Vrouw

40 jaar

Jezelf aanleren om je continu aan te passen aan de ander

‘Ik voelde steeds vaker: ik ben niet oké, wat ik doe is niet oké en hoe ik praat is niet oké. De woorden die ik gebruik zijn niet de juiste woorden, want daar corrigeerde hij me altijd in. Als ik een mes op een bepaalde manier neer legde, had ik het eigenlijk anders neer moeten leggen. Als ik een WC rol op een bepaalde manier neerzette, had ik het eigenlijk andersom moeten neerzetten. Alles moest anders, ik raakte steeds meer geremd. Ik wilde het graag goed doen en ging steeds meer op mijn tenen lopen. En als we het leuk hadden, hadden we het echt heel leuk. Daar genoot ik ook ontzettend van. Het was een groot avontuur voor mij, deze relatie. Maar ik was wel continu op mijn hoede, in de hoop dat er niks was waar hij over kon vallen. Want als dat wel zo was, dan kreeg ik klappen. Dat kon elk moment gebeuren. Dus ook als we lagen te slapen. Dan werd ik gewoon wakker gestompt. Want hij kon niet slapen, dus was hij boos op mij dat ik wel sliep. Ik was dan echt perplex en boos, wat weer meer geweld triggerde.’

Selina

Vrouw

43 jaar

Ex-partnergeweld gaat ook ten koste van vriendschappen, mensen hebben op een gegeven moment geen zin meer in het gedoe

‘Wat het lastige is aan deze situatie? Het is zo lang slepend, er is zoveel gebeurd, zoveel gedoe geweest. Het is net als met rouwen, je mag een week rouwen en dan moet je door. Dat merk ik ook in mijn omgeving, dat mensen denken: Dat gezeik altijd. Dat kan, dat snap ik. Maar ik heb er wel mee te dealen. Dus het gaat uiteindelijk ten koste van je sociale netwerk. Bijna niemand begrijpt hoe zwaar het is. Dan kun je ook denken, hoe goeie vrienden zijn het dan? Maar het gaat wel ten koste van relaties.’

Wat kan er gebeuren als je bent weggegaan?

Bekijk

Wat kan er gebeuren als je bent weggegaan?

Manon

Vrouw

52 jaar

Mijn leven: dat verdien ik

‘Het heeft me geholpen mijn waarheid voor waar aan te nemen en zo kon ik de laatste restanten verwarring over wie ik ben ontknopen. Ik heb de knoop doorgehakt en besloten geen contact meer te hebben met mijn moeder. Ik vond het mijn zwaarste beslissing ooit. En tijdenlang kampte ik weer met dat twijfelachtige stemmetje in mij: ‘Maar het kan toch niet waar zijn dat zij moedwillig …?’ Nu weet ik dat het wel degelijk voorkomt dat moeders (en vaders) niet het beste met hun kind voorhebben.
De zelftwijfel is uitgedoofd. Maar soms steekt het weer even de kop op en leg ik die innerlijke twijfel aan banden. Ik spreek mezelf dan toe en zeg er nee tegen. ‘Dat pad heb ik 50 jaar gelopen. Het is nu klaar. Ik mag loyaal zijn aan mijzelf en eigen idealen, ik kies voor mezelf, voor mijn welzijn en innerlijke vrede. Ik leef nu met zin en op een manier die mij voldoening geeft. En dat verdien ik.’

Marjo

Vrouw

59 jaar

In de vrouwenopvang word je gesteund om je eigen keuzes te maken, dat kan helpen om een knoop door te hakken

‘Vanuit die vrouwenopvang is gezegd: “Jij bepaalt. Wij kunnen je alleen ondersteunen. Je mag rustig proberen je huwelijk weer op te pakken, als je denkt dat dat nog lukt. Je kan het een kans geven.” Dat heb ik toen geprobeerd: ik ben een weekend gaan logeren. Dat ging helemaal mis. Niet dat hij me toen geslagen heeft. Maar hij begon weer te schreeuwen. En ik dacht: ik moet hier weg. Ik voel me niet op mijn gemak, weg hier. Mijn begeleider vroeg na het weekend: “Hoe was het?” En ik was helemaal van: “Nee, ik ga het niet nog een kans geven. Ik ga de knoop doorhakken en voor mezelf kiezen.” Uiteindelijk zijn we in 2016 gescheiden.’

Johan

Man

38 jaar

Je wordt constant teruggezogen

‘Nadat ze bij me is weggegaan, hebben we vier keer bij de rechtbank gezeten. Tijdens deze zittingen zei ze als moeder dat ik fout ben, dat het kind bij mij weg moet. Maar dat strookte niet met de realiteit. Zo heeft ze bij de politie beweerd dat ik haar heb mishandeld. Dat is niet zo. Ik heb een verklaring van de huisarts en de politie dat dit niet zo is. Maar die vermeende mishandeling komt elke rechtszaak terug. Je wordt continu teruggezogen.’

Sarah

Vrouw

40 jaar

Alleen over met angst

‘Ik was bang om aangifte tegen hem te doen. Want dan weet hij het. En hij weet dat ik thuis ben. Hij kan elk moment op de stoep staan. Dat idee was heel eng. Ik kwam erachter dat mijn leven een groot gat was geworden. Er was niks meer over op dat moment dus en ik durfde niet meer alleen te zijn.’

Wat kan jou helpen in de periode nadat je de relatie hebt verbroken?

Bekijk

Wat kan jou helpen in de periode nadat je de relatie hebt verbroken?

Johan

Man

38 jaar

Je kan niet zomaar weer aan het werk

‘Toen de rechtszaken begonnen, lukte het me niet goed om me te concentreren op mijn werk. Mijn baas zei dat hij mij arbeidsongeschikt vond. Door mij arbeidsongeschikt te verklaren, gaf mijn baas me de ruimte om me te focussen op de zittingen en daarna op verwerking. Tijdens de zittingen ben je bezig om van probleem naar probleem te springen. Zodra die voorbij zijn, denk je: oké, nu kan ik weer aan het werk. Maar nee, je gaat naar huis en je gaat op de bank liggen. Je moet herstellen. Een goede baas beschermt je daarin. Ik vond dat niet leuk, maar ik had het wel nodig.’

Romy

Vrouw

41 jaar

Meer begrijpen van het narcisme van je ex-partner, kan je helpen jezelf terug te vinden

‘Ik kan nu begrijpen hoe het is gelopen met mijn eigen kinderen. Ik ben bij groepen van Steinhaus & De Leeuw geweest. Ik heb ook lotgenotencontact gezocht. Daar merkte ik dat, ondanks dat het thema van de bijeenkomsten ouderverstoting was, vrijwel iedereen te maken had met narcistische ex-partnergeweld. Door die verhalen heb ik veel geleerd en ben ik gaan ontdekken. Daardoor dacht ik: hé, maar dan heb ik geen persoonlijkheidsstoornis. En toen begreep ik meer over narcisme. Bijvoorbeeld: de narcist vindt het heel erg als het goed met je gaat. Dus ben ik mijzelf gaan hervinden, om het beste van mezelf naar boven te kunnen halen. Ik heb mijn kwaliteiten vergroot, die had ik eigenlijk weggestopt. Ik vroeg mezelf af: Kan ik goed tekenen, schilderen, schrijven, muziek maken? Ik zing. Ik boks de belemmerende overtuigingen er letterlijk uit. Meditatie en mindfulness hebben me ook veel positiefs gebracht. Ik kan anders naar wat ik heb meegemaakt kijken en anders naar mijn moeder kijken.’

Angelique

Vrouw

47 jaar

Traumaverwerking vraagt om een vorm van maatwerk

‘Traumaverwerking is natuurlijk heel breed en dat kan op verschillende manieren. Volgens mij is het echt maatwerk. Een combinatie van verschillende methodes, verschillende methodieken en natuurlijk het contact met de therapeut. Dat is van essentieel belang voor therapie en ondersteuning. Ik heb veel zelf uit moeten zoeken ik gun anderen dat ze contact krijgen met hulpverleners die daadwerkelijk weten waar ze het over hebben.’

Wat kun je doen als je te maken hebt met partnergeweld?

Bekijk

Wat kun je doen als je te maken hebt met partnergeweld?

Vanessa

Vrouw

43 jaar

Ik bouwde een dossier op

‘Ik werd gestimuleerd toentertijd om alles op te schrijven voor mezelf. Dat deed ik ook. Zo hield ik mijn eigen dossier bij. Bijvoorbeeld screenshots van WhatsApp berichten. Ik heb het op een USB-stick aan de politie gegeven. Je schrijft het ook van je af. Uiteindelijk was dat wel goed. En: een dossier is voor de professional helpend. Voor hem of haar is het ingewikkeld om te beoordelen wiens verhaal nou klopt. Die bewijzen helpen je daarbij. Ik zou dat andere mensen ook aanraden.’

Selina

Vrouw

43 jaar

Als je last hebt van ex-partnergeweld, is het verstandig je werkgever hier iets over te vertellen

‘Op mijn werk sta ik wel lekker voor paal. Zij krijgen een brief van de deurwaarder met het verzoek om gegevens in te vullen. Ik werk hier sinds februari, maar ik had in het begin al gezegd: “Als er gekke dingen gebeuren, dan klopt dat wel. Want er gebeuren bij mij gekke dingen.” Ik had mijn leidinggevende in het kort uitgelegd waar ik mee te maken heb. Ik ben de schaamte wel voorbij, maar het blijft heel lastig om een goede balans te vinden. Als je het open gooit worden mensen er zat van of dan sta je bekend om ‘al je privé toestanden’. Je hoeft dus niet alles te vertellen, maar vertel wel iets. Dan heb je het al een beetje aangestipt. Vroeger had ik niets gezegd.’

Wat kunnen anderen voor je betekenen tijdens of na het geweld?

Bekijk

Wat kunnen anderen voor je betekenen tijdens of na het geweld?

Vanessa

Vrouw

43 jaar

Ook mijn buren bespraken met mij wat ze zagen

‘De buren kwamen naar mij toe, klopten aan. En daar schrok ik van. De buurman zei nog tegen mij: als er ooit iets is, maakt niet uit hoe laat, bel me. Toen besefte ik dat de buren het allemaal konden horen. En de buurman tegenover mij zei: ‘Ik kan jullie zien hè, in je huis.’ Maar ik heb niks met hun aanbod gedaan, toentertijd. Achteraf gezien voelt het toch als een vorm van steun. Het heeft mij ook bewust gemaakt dat deze situatie echt niet oké was. Achteraf heeft deze specifieke buurman ook een getuigenverklaring afgelegd bij de politie na het vertrek van de kinderen en mij. Dankbaar daarvoor.

Tom

Man

43 jaar

Professionals, ontwikkel voelsprieten voor mentaal/emotioneel partnergeweld; bij vrouwen en bij mannen

‘Voor alle ambulante medewerkers, medewerkers van zorginstellingen of hulpverleners die dit lezen, hoop ik dat de hier beschreven ervaringen jullie voelsprieten aanwakkeren. Ik denk dat dat ook belangrijk is, dat je iets preciezer die signalen van partnergeweld gaat zien. En dat je weet dat het moeilijk is om hulp te vragen. En dat het niet zoveel doorzettingsvermogen zou hoeven kosten.’

Sarah

Vrouw

40 jaar

Belangrijke mensen op het juiste moment

‘Er zijn ook hulpverleners en vriendinnen om mij heen geweest waar ik wel hulp aan heb gehad. Het is niet voor niks dat ik een bepaalde vriendin belde op het moment dat ik het huis uit vluchtte. Ergens in de voorafgaande jaren heeft zij al gezegd dat ik bij hem weg moest. Dus ik wist dat ik bij haar terecht kon op het moment dat er nood aan de man was. Het is belangrijk om dat soort veilige contacten zoveel mogelijk te behouden of te ontwikkelen. En of dat een hulpverlener is of een goede vriendin, dat maakt niet zo veel uit. Iemand naar wie je uit kan reiken als je zelf de kracht voelt om actie te ondernemen. Want daar heb je wel wat kracht voor nodig. Het is bijna vergelijkbaar met verslaving. Je moet misschien ook een soort van rock bottom raken – op een kantelpunt komen… Dat je geen andere kant meer op kan.’

Wat maakt je kwetsbaar voor partnergeweld?

Bekijk

Wat maakt je kwetsbaar voor partnergeweld?

Sarah

Vrouw

40 jaar

Behoefte aan gezien worden

‘Ik was 21 en ontzettend kwetsbaar. Ik kwam uit de verslavingskliniek. Daar heb ik deze man ontmoet. En ik had ontzettend behoefte aan gezien worden – weet ik nu. Ik wilde ontzettend graag lief gevonden worden. Hij was iemand die mij zag staan. Ik was dus heel erg gecharmeerd van hem. Hij was wel 25 jaar ouder dan ik en hij had geen dak boven het hoofd. Dus hij trok al heel snel bij mij in op mijn studentenkamertje.’

Johan

Man

38 jaar

Mijn identiteit werd afhankelijk gemaakt van wat zij zei

‘Van haar moest ik een andere baan zoeken. Ik moest concessies maken. Het huis was niet op orde en dat moest ik toch doen? Ik ben toen ergens anders gaan werken zodat ik flexibeler werd, maar mijn salaris ging wel omlaag. Het is lastig uit te leggen, maar op dat moment is het zo logisch. Je hele identiteit wordt zo afhankelijk gemaakt van wat zij zegt.’

‘Ik heb een gesprek gehad met andere mannen in een vergelijkbare situatie en voor mijn gevoel zijn mannen hier ook gevoelig voor. We krijgen externe validatie als iemand ons zegt dat we het goed doen. Een vorm van onzekerheid zit daaronder. En dat iemand bij je wil wonen en een relatie met je wil is een vorm van validatie. Het is dan makkelijk om die paar gekke dingen door de vingers te zien. Dat bouwt zich langzaam op.’

Tom

Man

43 jaar

Ik kende mijn grenzen nog niet en kon ze ook niet aangeven

‘In de regel is dit gewoon een kwestie van je grenzen aangeven en vooral ook leren waar je grens ligt. Ik was destijds vooral heel erg bezig om een draai te vinden in het volwassen leven. Ik was blij dat ik de liefde had gevonden. Ik was blij dat ik gewoon een baan had. Ik vond het ook belangrijk wat mensen van mij vonden en wilde mensen niet kwetsen. Dat is een hele gevaarlijke cocktail als je bij iemand bent die in staat is om geweld te plegen.’

‘Achteraf gezien heeft ze wel ooit tegen mij gezegd dat ze dit gedrag ook bij haar ex vertoonde. Die heeft haar toen een paar flinke tikken gegeven, waarna ze het bij hem niet meer deed. Als ik er op terugkijk, heeft dat gedrag er eigenlijk altijd wel aan zitten te komen. Ik was zelf te onzeker om mijn grenzen te stellen. Zij is daar gewoon overheen gewalst, zonder dat haar een halt werd toegeroepen.’

Wat triggert geweld?

Bekijk

Wat triggert geweld?

Sarah

Vrouw

40 jaar

Het geweld was er snel

Ik denk, zo een dynamiek die dan ontstaat, ontstaat van twee kanten. Los van schuld. En eigenlijk al best wel snel, na twee of drie weken van de start van onze relatie, gaf hij me al een klap in mijn gezicht omdat hij boos was. Ik weet niet precies meer wat de situatie was. Maar ik weet wel dat ik dacht: wow, wat de **** wat gebeurt hier? En dat ik dacht, jeetje, dit kan echt niet. Dat ik dat echt zo voelde.

Froukje

Vrouw

43 jaar

De relatie begon romantisch

‘De relatie begon, zoals heel veel van dit soort relaties, heel romantisch. Het kon allemaal niet stuk. Op gegeven moment kwam er toch veel fysiek en psychisch geweld om de hoek kijken. Ook naar de kinderen toe. Mijn man is veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaar.’

Romy

Vrouw

41 jaar

In je relatie kan een disbalans tussen macht en onmacht ontstaan

‘In het begin van mijn relatie met mijn ex was alles mooi, fijn, gezellig. Wat heeft hij veel vrienden, wat heeft hij veel hobby’s! Wat een leuk netwerk krijg ik erbij! Dat gevoel verdween heel snel, want al snel zat ik eigenlijk altijd alleen thuis. Want mijn partner ging altijd weg in de avond. Hij ging naar een café, een opleiding en werken. En ik zat alleen. En dan dacht ik: maar ik wil ook graag laten zien dat ik leuk ben en dingen kan. Dat veroorzaakte een soort van prestatiedrang. En al doende kom je ook aan het twijfelen. Is het nou echt wat ik voel? Of niet? Want ik kreeg vaak terug: Weet je, jij kan dat niet of doe maar even niet. Er was altijd die disbalans tussen macht en onmacht. Dat ontstond al vrij snel.’

Wat zijn kantelpunten?

Bekijk

Wat zijn kantelpunten?

Marjo

Vrouw

59 jaar

De eerste keer fysiek geweld kan je doen besluiten om weg te gaan

‘Hij heeft me eigenlijk nooit geslagen. Alleen op het moment dat we hele ernstige financiële moeilijkheden kregen. Toen hij erachter kwam dat de financiële moeilijkheden zo heftig waren dat we minder mogelijkheden hadden om boodschappen te doen, bij wijze van spreken. Toen heeft hij mij geschopt. Dat is de enige keer geweest in het huwelijk van 30 jaar. Het is natuurlijk niet goed dat dat is gebeurd. Daar ben ik mee in een vrouwenopvang terecht gekomen met krukken.’

Romy

Vrouw

41 jaar

Weggaan bij je partner is niet gemakkelijk

‘Ik ben blij dat ik weg ben gegaan. Maar het is natuurlijk niet makkelijk gegaan. Ik had de mazzel dat ik nog wel te maken had met psychische disbalans. Daardoor kon ik eventjes in de time-out terecht, via een vrijwillige opname. Daar kwam ik erachter dat ik echt helemaal opgebrand was. En dat ik niet meer terug wou. Daarna kwam de twijfel en medelijden. En onzekerheid: misschien moet ik toch terug. En: is het wel zoals ik het zie?’

Manon

Vrouw

52 jaar

Ik ben niet gek!

‘Mijn knie wilde maar niet herstellen en ik bleek een knieoperatie nodig te hebben waarvoor ik een week in het ziekenhuis belandde. Zijn dwang- en controlepogingen begonnen nu nog meer op te vallen, ook voor buitenstaanders. Na thuiskomst kwam er gedurende een aantal weken iemand uit het dorp om me dagelijks te injecteren. Deze dame liet subtiel doorschemeren de situatie door te hebben en gaf me te kennen haar te kunnen vertrouwen. Dat gaf me kracht.’

Wat zijn redenen om in de relatie te blijven?

Bekijk

Wat zijn redenen om in de relatie te blijven?

Sarah

Vrouw

40 jaar

Grenzen vervagen na de eerste klap

‘Bij de eerste klap voelde ik dat hij over mijn grens ging. En daarna lijkt het wel of de grens weg was. Als ik terugkijk dacht ik toen al wel: ‘Hé, dit kan niet’. Maar die gedachte vervaagde. Het was een aaneenschakeling van veel vernederingen, mij naar beneden halen en mishandelingen. Waar ligt de grens dan nog? Het werd allemaal heel onduidelijk. Als ik het gisteren goed vond, waarom zou ik het dan vandaag niet goed vinden? Ik raakte ook steeds meer van mezelf verwijderd. Ik had dus geen idee meer wie ik was.’

Sarah

Vrouw

40 jaar

Overleven in een ongezonde leefsituatie

‘Ik raakte in een overleefstand. We zaten ook in een hele ongezonde situatie: geen goede huisvesting, steeds weer verhuizen naar een andere plek. We hadden ook niet veel stabiliteit. Dat was heel ingewikkeld. Allebei hadden we problemen, die we misschien ook wel in elkaar aanwakkerden.’

Vanessa

Vrouw

43 jaar

Ik wilde steeds proberen de relatie goed te krijgen

‘Ik wilde het steeds nog proberen. Zo’n klassiek verhaal: je wilt proberen, proberen, proberen. Je hebt twee kinderen met die man, dus je wilt het blijven proberen. Ik had het natuurlijk nooit zo ver moeten laten komen, maar je probeert en probeert. Je denkt dat je iemand kan helpen kijken naar diens eigen geschiedenis, maar die andere persoon moet er zelf inzicht in krijgen. Dat kan je niet voor hem doen.’

Johan

Man

38 jaar

Ik ging rare dingen normaal vinden

‘Op een dag kwamen we terug van de relatietherapeut. Toen we bijna thuis waren vertelde ze me dat ze teleurgesteld was over hoe ik me vandaag had gedragen. Ik mocht vannacht niet in bed slapen. Ik reageerde daarop met ‘oké’. Omdat ik zo reageerde zei ze dat ik ook niet op de bank mocht slapen. Ik ben toen mijn eigen huis uitgezet. Ik moest mijn kleren uitdoen en in de auto slapen. Op de oprit zodat iedereen kon zien hoe ik mij had gedragen. Ik reageerde daarop dat ik het begreep. Een dag later, nadat ik met onze dochter van de hockey terugkwam, deed ze alsof er niets gebeurd was. Als zij zo deed, alsof er niks gebeurd was, dan was dat ook zo. Je vergeet het ook echt. Je gaat ook echt twijfelen of bepaalde dingen zijn gebeurd. Het is het op zijn kop gooien van de realiteit en daardoor ga je hele rare dingen normaal vinden.’

Welke steun hielp niet?

Bekijk

Welke steun hielp niet?

Vanessa

Vrouw

43 jaar

Ik vond de omgang met Veilig Thuis ingewikkeld

‘Het was ook niet makkelijk met Veilig Thuis toentertijd. We hebben discussies gehad. Uiteindelijk kreeg ik ook wel gelijk, hoor. Ik ben best wel eigenwijs geweest, want er werden ook dingen opgeschreven die niet geconstateerd waren of die niet gegrond waren naar moeders kant toe. Mijn ex kon heel goed vrouwen inpalmen. Dus ook vrouwelijke medewerkers van Veilig Thuis en de politie. Dat waren dan moeilijke momenten, bijvoorbeeld in gesprek met iemand van Veilig Thuis. Dan werd ik geattendeerd op mijn emotie of dat ik wat harder ging praten. Ik ga niet schreeuwen of zo, maar als moeder zijnde ga je automatisch in die beschermende rol. En dan ging ik blijkbaar automatisch harder praten, terwijl dat niet echt je bedoeling is. Dat is ook iets waar men op moet letten, want in deze situatie is er ook een reden dat die moeders hun kinderen willen beschermen. Dat was soms wel een uitdaging om mee om te gaan.’

Inge

Vrouw

40 jaar

Niet alle hulpverleners herkennen dwingende controle

‘Een van de moeilijkste dingen is om überhaupt dwingende controle te kunnen herkennen.
De ene professional begrijpt wat dat inhoudt: mijn advocaat zaagt me een avond lang door met allerlei vragen. Die weet precies waar ik mee te maken heb gehad.
De andere niet: de medewerkers van jeugdzorg snappen niet dat de kinderen kunnen worden ingezet om de andere ouder te blijven mishandelen. Daarmee loop ik tegen een muur aan van ontbrekende kennis wanneer ik hulpverlening zoek. Het credo bij jeugdbescherming is: waar twee kijven hebben, hebben twee schuld. En een kind heeft altijd recht op beide ouders, vinden zij.’
Ik mis kennis in het systeem.’

Marjo

Vrouw

59 jaar

Als de hulpverlening niet echt met je meedenkt, draagt dat niet bij aan het verbeteren van de situatie

‘We hebben wel hulpverlening gehad. Die zijn ook thuisgekomen. Maar ieder wees naar de ander. Ik wees naar mijn toenmalige partner. En mijn ex-partner wees terug naar mij en ook naar zijn zoon. Het was niet dat ieder voor zich de verantwoordelijkheid nam voor zijn eigen stuk; dat lukte niet. Wat ik gemist heb destijds is dat er iemand met ons mee dacht. Wat ik als moeder en als vrouw nodig had. Ook mijn ex-partner voelde zich niet gehoord. Er werd wel over onderwerpen gepraat, maar er werd niet doorgevraagd. Zo van: waar komt dat gedrag vandaan? Er werd voor ons in plaats van met ons gedacht.’

Selina

Vrouw

43 jaar

Hulpverleners helpen je niet altijd verder, soms maken ze de situatie zelfs erger

‘Ik dacht ik heb problemen, de kinderen hebben problemen. Dan ga je Veilig Thuis bellen, dat is wat iedereen aangeeft. Dat advies volg je op. En daarna begon bij mij het gedonder. In plaats van dat het opgelost wordt, heb je een vijand erbij. Ik ben ook bij de politie geweest. Mijn ex-partner is brandweerman en hij heeft het over dat de ‘brandhaard’, dat was ik, bestreden moet worden. Nou, je weet wat brandweermannen doen met brandhaarden, die doven ze. Ik heb de politie gezegd, als ik morgen gestrekt in de poort lig, dan weet je waar je moet zoeken. Toen zeiden ze: “Heeft hij gezegd dat hij morgen naar u toekomt?” “Nee dat zeg ik niet,” zei ik. “Maar weet wel dat ik me zorgen maak hierover.” Het is een reële angst dat hij me wil vermoorden.’