Wie is Toch de knoop doorgehakt: vluchten en de politie bellen?

‘We waren bij één van zijn kinderen geweest en zijn schoondochter vroeg of ik een aardbeienbakje met prulletjes in de afvalbak wilden gooien. Ik zei: geen probleem, wij gaan toch naar buiten. Onderweg gooide ik het weg. Toen werd hij heel boos op mij. Hoe kon ik mijzelf zo verlagen? Wij zijn toch geen vuilnismannen? Ik snapte die reactie echt niet, maar hij bleef boos ook op zijn schoondochter. Dat het niet juist was van haar om dat aan ons te vragen. Hij heeft me toen van de scooter afgeduwd. En ik ben naar huis gelopen. Daar was hij nog steeds ziedend en ik denk dat ik ook heel erg boos was. Er volgde een heel gevecht en hij heeft me weer gewurgd. Toen dacht ik: nu moet ik weg. Ik heb mijn telefoon gepakt en ik ben naar buiten gevlucht. De vriendin die ik belde zei: je moet de politie bellen. Dat heb ik gedaan. En ik heb voor het eerst aangifte gedaan. De politie kwam, terwijl ik buiten moest wachten. Ik heb me achter een kliko verstopt – absurd. En zo zag ik hem afgevoerd worden. Ik voelde me heel schuldig. Dat wenste ik hem niet toe. Ik deed aangifte en kreeg een advocaat. Onder toezegging van een kort geding moest hij het huis uit.’